სასიკვდილო განაჩენი საკუთარი ნებით

აქ, ამ სტრიქონებში, არ არის იაფფასიანი ლიტერატურული თამაში, რომლითაც დღეს ასე ხშირად გვბეზრებენ თავს. გრანელი არ თამაშობს სიკვდილობანას, ის შიგნიდან იწვის და ამ ცეცხლს პირდაპირ ფურცელზე აქცევს. ტექსტი სუნთქავს იმგვარი უშუალობით, რომელიც მხოლოდ ნამდვილ, ტკივილით ნაშობ პოეზიას ახასიათებს. ეს არის კაცის ხმა, რომელმაც ზურგი აქცია მიწიერ ყოფიერებას და თავისი ნებით შეაბიჯა მარადისობის ცივ ლაბირინთებში.

თუმცა, მოდი, თვალი არ დავხუჭოთ იმაზე, რაც თვალს სჭრის. ავტორი ხანდახან საოცრად გულუბრყვილოა თავის პათეტიკაში. საკუთარი თავის „ზეციურ არსებად“ და „ძლიერ ტალანტად“ გამოცხადება პირდაპირ ტექსტში, ყოველგვარი მხატვრული შეფუთვის გარეშე, თითქმის პროვინციულ თავდაჯერებულობას ჰგავს. პოეტური ეგოცენტრიზმი კარგია, მაგრამ როცა ის ასე გაშიშვლებულია, სიმსუბუქეს კარგავს და მკითხველს წამით უკუაგდებს. ასევე, რითმები „ასე ვარ - არსება“ თუ „სავანე - სამარე“ ხელოსნური თვალსაზრისით შორს არის სრულყოფილებისგან, თუმცა ამ ტექსტს სხვაგვარი ძალა ამოძრავებს.

ნაწარმოების უდიდესი პლუსი მისი რიტმული დინამიკა და ატმოსფეროა. ივნისის სამი რიცხვის ცამეტად ქცევის სურვილი, ეს მისტიკური ჟინი, საოცარი სიზუსტით გადმოსცემს ადამიანის შინაგან შფოთვას, რომელსაც რეალობის ჩარჩოები ახრჩობს. ბუნების სურათები — მთაზე ბური, წვიმა, ვარსკვლავები — მხოლოდ დეკორაცია როდია, ისინი ავტორის სულიერი კატასტროფის თანამონაწილენი ხდებიან.

საბოლოო ჯამში, ეს ლექსი არის განაჩენიც და ამავდროულად თავშესაფარიც. მიუხედავად გარკვეული სტილისტური სიმარტივისა და ხმამაღალი დეკლარაციებისა, გრანელი ახერხებს შექმნას ისეთი ემოციური მუხტი, რომელიც ნებისმიერ რაციონალურ კრიტიკას ანგრევს. ეს არის ნამდვილი პოეზია, სადაც სისხლი და მელანი ერთმანეთშია არეული და სადაც უნიჭობას, უბრალოდ, გადარჩენის შანსი არ აქვს.