Bakıya baxiram

(Orhan Velinin "İstanbul'u dinliyorum" şeirinə bənzətmə)

Bakıya baxıram səssiz-səmirsiz,
Binaların kölgəsinə sığınıb ağaclar,
Quşlar uçub ağaclardan,
Boş qalıb yuvalar.
Elə bil yoxa çıxıblar bütün insanlar,
Bir mən qalmışam,
Bir də ucsuz-bucaqsız dəniz,
Bakıya baxıram səssiz-səmirsiz.

Bakıya baxıram səssiz-səmirsiz,
Ulu Nizaminin heykəli
Əyilib qulağıma nəsihətlər pıçıldayır
Məni oğlu Məhəmməd bilib,
Baş əyirəm Nizaminin önündə,
Bəlkə də, arxamca: "Dəlidir bu", deyirsiniz,
Mənsə Bakıya baxıram səssiz-səmirsiz.

Bakıya baxıram səssiz-səmirsiz,
Gözəldir Viktor Hüqonun Parisi qədər,
Orhan Velinin İstanbulu kimi,
Xəzərin qoynunda xoşbəxtdir Bakı,
Bəs Bakının qoynunda
Niyə xoşbəxt olmayaq biz?
Bakıya baxıram səssiz-səmirsiz.

Bakıya baxıram səssiz-səmirsiz!